زنبورهای كارگر طی بهار و تابستان شهد جمع آوری می كنند، هنگامی كه به كندو

 باز میگردند، آن‌را از معده به دهان می آورند و در دهان دیگرزنبوران کارگر

 می‌گذارند. آنها شهد را به درون حفره های شانه (سلول) خالی می كنند و با

 بال‌هایشان آن قدر آن را باد می‌زنند كه بیشتر آب موجود در شهد تبخیر شود.

نکته قابل توجه و عجیب این است که : برای جمع آوری ۱ کیلو عسل ۱ زنبور

باید به اندازه ۱ دور محیط کره زمین پرواز کند!!

در همین زمان، بزاق سرشار از آنزیم‌ زنبورها، ساكاروز را به گلوكز و فروكتوز

 تبدیل می كند كه به آب باقیمانده در شهد پیوند می‌شوند . به این ترتیب، بیابانی بر

 جای می ماند كه باكتری‌ها نمی‌توانند در آن زنده بمانند.

وقتی که آب موجود در شهد به اندازه کافی گرفته شد زنبررها در آن سلولها را

با موم می بافند . البته ، حین رسیدن عسل فرصت زیادی برای تهاجم عوامل

 بیماریزا وجود دارد. اما آنزیمی به نام گلوكز اكسیداز این فرصت را از آنها 

 می‌گیرد. این آنزیم با تبدیل كردن گلوكز به اسید گلوكونیك، فرآورده تلاش زنبورها

 را اسیدی و آن را برای بیشتر باكتری ها نامطلوب می سازد .